ALLELUJA,   ALLELUJA,   ALLELUJA !!!

    „Śmierć zwarła się z życiem i w boju o dziwy,
    Choć poległ Wódz życia, króluje dziś żywy…
    Zmartwychwstał już Chrystus, Pan mój i nadzieja,
    A miejscem spotkani będzie Galilea.
    Wiemy, żeś zmartwychwstał, że ten cud prawdziwy,
    O Królu Zwycięzca, bądź nam litościwy”.

Wraz z całym Kościołem przeżywamy dziś Niedzielę Palmową, która rozpoczyna Wielki Tydzień męki naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Jezus przyszedł na świat, aby uwielbić Boga i ratować człowieka. Oddanie chwały Bogu to sens uroczystego wjazdu Chrystusa do Jerozolimy. To jest także sens naszej liturgii, podczas której będziemy poświęcać gałązki palmowe.
Chrystus przychodzi do nas przede wszystkim po to, aby nam służyć. Jego wjazd do Jerozolimy na osiołku jest znakiem uniżenia się Syna Bożego. Otwórzmy nasze serca, aby przyjąć do nich naszego Zbawcę, który chce z nami przebywać.

Powoli zbliżamy się do końca Wielkiego Postu. Czy już spotkaliśmy się z przebaczającym Ojcem w sakramencie pojednania? Czy dotrzymujemy nasze wielkopostne postanowienia? Czy włączyliśmy się w wielkopostną modlitwę podczas Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żalów? Jeśli mamy jakieś zaniedbania, śpieszmy się je naprawić, bo Wielki Post powoli się kończy.

Dzisiejsza modlitwa dnia przypomniała nam triadę wielkopostnych uczynków: post, modlitwę i jałmużnę. Post jest ograniczeniem nie tylko jedzenia, ale także wszelkich przyjemności. Rezygnując z nich, możemy bardziej oddać się modlitwie, która w Wielkim Poście powinna być intensywniejsza. Jałmużna to biblijny i niezwykle skuteczny sposób ulżenia czyjejś niedoli oraz wynagrodzenia za nasze grzechy. Niech dzisiejsze przypomnienie tych uczynków pobudzi nas do jeszcze większej gorliwości w ich spełnianiu.

Pierwsza niedziela Wielkiego Postu jest jak gdyby jego drugim początkiem tego okresu dla tych, którzy nie wzięli udziału w liturgii Środy Popielcowej. Cały Kościół rozpoczął 40-dniową pokutę, której dobre przeżycie doprowadzi na do prawdziwego spotkania ze zmartwychwstałym Panem.

Czytania z dzisiejszej niedzieli mogą pomóc nam odkryć właściwą drogę życia – zaufania Bogu we wszystkich sprawach naszej codzienności.
Ubóstwo, płacz, głód, odrzucenie to zwykła codzienność życia człowieka. Kiedy jednak człowiek ufa Bogu, utrapienia stają się Bożymi drogami, na których znajduje ubogacającą łaskę. Sytość, śmiech i pochwały dla wielu stają się niebezpieczną pokusą ufania tylko w swoje ludzkie siły, bez miejsca dla Boga.
Abyśmy trzymali się w życiu drogi Bożej i umieli bez przeszkód zaufać Stwórcy, z miłością wsłuchajmy się w skierowane dziś do nas słowo Boże.

Bóg przemawia do swojego ludu przez konkretnych ludzi, których powołuje do swojej służby. Tak, jak niegdyś wybierał patriarchów, proroków, a później apostołów, tak dziś – przez działanie Ducha Świętego w Kościele – zaprasza i nas, byśmy dzięki wierze i miłości stawali się w świecie znakiem Jego obecności. Prośmy Chrystusa, byśmy umocnieni darem Jego Eucharystii, mieli odwagę do końca Jemu zaufać i pójść za Nim,

Wiara nie jest polisą na łatwe i bezproblemowe życie. Samotność, niezrozumienie, cierpienie oraz inne przeciwności nie omijają ludzi wierzących, jak nie ominęły Jezusa i proroków, których Bóg przez wieki powoływał, by głosili Jego Słowa, dlatego prośmy  Chrystusa, by Eucharystia, w której uczestniczymy, była dla nas pokrzepieniem i umocnieniem we wszystkich trudach życia.

Nieodłącznym elementem Mszy św. jest słuchanie Słowa Bożego. Podczas liturgii eucharystycznej Duch Święty daje nam nie tylko zrozumienie poprzez laskę wiary, ale też za pośrednictwem sakramentu Ciała i Krwi Pańskiej urzeczywistnia „wielkie dzieła Boże” zapowiadane już przez proroków Starego Testamentu. Dlatego przystępując do stołu Słowa i Ciała Chrystusa, otwórzmy nasze serca na działanie Ducha Świętego.

Dziś obchodzimy Dzień Migranta i Uchodźcy. Wiele rodzin przeżywa ból rozłąki z najbliższymi, którzy wyjechali w poszukiwaniu lepszej pracy i zarobków. Otoczmy ich modlitwą, nie przyczyniajmy dodatkowych zmartwień i starajmy się wybaczyć wszystkie urazy i nieporozumienia, które narosły przez czas rozłąki. Przyjmijmy też serdecznie tych, którzy wśród nas szukają lepszego życia dla siebie i najbliższych. Wykorzystajmy ten dzień, by uczyć się rozumieć innych ? oni też są ukochanymi dziećmi Bożymi, naszymi braćmi.

Wspomnienie wydarzenia nad Jordanem, gdzie Jezus przyjął chrzest, a także gdzie Bóg potwierdził, że jest On Jego Synem, kończy okres Narodzenia Pańskiego. Jednak zgodnie z naszą tradycją jeszcze przez jakiś czas zachowamy w kościele świąteczny wystrój. Zapamiętajmy dziś słowa samego Boga o Jezusie: "To jest Mój Syn Umiłowany, Jego słuchajcie".

Nadal przeżywamy radość Narodzenia Pańskiego, choć to już druga niedziela po świętach. Chrystus jest ciągle obecny i rodzi się przez wiarę w naszych sercach.