Historia parafii
60-lecie pracy Chrystusowców w Pyrzycach
Pod koniec sierpnia 1945 roku księża z Towarzystwa Chrystusowego odprawiali rekolekcje. Na zakończenie tych ćwiczeń do rekolektantów przemówił Założyciel kard. August Hlond. W swoim przemówieniu zawarł niejako program duszpasterskiej pracy dla swoich duchowych synów, dla całych kolejnych pokoleń Chrystusowców. Mówił m. in.: Z końcem tych rekolekcji musimy w sobie na nowo tego ducha ofiary odnowić. Powróćmy więc do tej ofiary totalnej! Idźmy na całego – z Bogiem i Matką Najświętszą! Wszystko dla Boga!
Wszystko dla dusz! Wtedy skrystalizuje się duch zakonny, duch totalnego oddania się dla Boga i dusz zbawienia. […] A na koniec jeszcze jedna rzecz. Pójdziecie w warunki ciężkie. Ciężkie dla tego ludu, który się osiedla na Zachodzie, aby sobie budować nową zagrodę. Ten lud jest niespokojny, podrażniony, bo stwarza sobie byt wśród wielkich trudności, żyje wśród obcych, nikt mu nie pomaga. Toteż patrzy on na tego księdza jako na doradcę, jako na opiekuna, jako na ojca. Koło tego kapłana się skupia, tym kapłanem stoi. Była u mnie delegacja z tamtych terenów. Powiedziano mi: Jesteśmy tam i trzymamy się, bo mamy księdza. W nim ostatnia nasza ostoja! Jeśli jego zabraknie, my tam nie wytrzymamy. Otóż moi kochani! Idźcie do nich z pełnym kapłańskim zaufaniem, idźcie do nich z zakonnym sercem, sercem ojca godnego zaufania. Bądźcie dobrzy dla nich! Ludzie ci nigdzie nie znajdują dobroci, żyją w otoczeniu, które nie budzi zaufania. Nie zniechęcajcie się ich rozdrażnieniem czy ostrym słowem. Na ostre słowa odpowiadajcie słodkimi! Na zniechęcenie odpowiadajcie ufnością i wiarą! Gdy będą rozdrażnieni, odnoście się do nich z wielką dobrocią. Oddajcie się więc na całego Bogu i polskiemu ludowi! Wtedy to wszystko sprowadzi na was błogosławieństwo Boże. Niechaj Bóg wam błogosławi! I ja wam błogosławię na to nowe, apostolskie, zakonne, szczere całopalne życie i nową pracę. Wielu księży z Towarzystwa Chrystusowego przybywało w tym czasie na Pomorze Zachodnie. Mając głęboko w sercu wyryte powyższe słowa Założyciela rozpoczynali oni duszpasterski trud na tych ziemiach. Tak właśnie do Pyrzyc trafił ks. Stanisław Koszarek TChr. On to 8 września 1945 r. celebrował pierwszą Mszę Świętą w wyremontowanej i przygotowanej na ten cel dawnej salce gimnastycznej przy szpitalu dla mieszkańców Pyrzyc i okolicy. I tak zaczęła się sześćdziesięcioletnia duszpasterska posługa Chrystusowców w tym mieście.
W tym roku dziękujemy Dobremu Bogu za ten czas, za Jego błogosławieństwo i łaski, jakie pracujący tu kapłani, bracia i siostry zakonne oraz mieszkańcy otrzymali. Okazją do złożenia dziękczynienia Bogu stała się parafialna uroczystość odpustowa w uroczystość Wniebowzięcia NMP 15 sierpnia 2005 r. Odpustowej Eucharystii przewodniczył ks. Zbigniew Rakiej TChr, Wikariusz Generalny Towarzystwa Chrystusowego. Koncelebrowało ją niemalże 30 kapłanów diecezjalnych i zakonnych. Warta odnotowania jest obecność kapłanów, którzy niegdyś pracowali w Pyrzycach oraz tych, którzy wywodzą się z pyrzyckiej wspólnoty parafialnej. Okolicznościowe kazanie wygłosił ks. Wikariusz. Nawiązał w nim do całej powojennej historii Pyrzyc i miejscowego kościoła. Przypomniał wszystkim zgromadzonym o wielu duszpasterzach, którzy nie szczędzili sił dla dobra wspólnoty. Wspomniał wszystkich proboszczów parafii, którzy przez 60 lat pracy formowali w wierze Pyrzyczan, którzy potrafili uchronić miasto i jego mieszkańców przed przymusową ateizacją związaną z uczynieniem z Pyrzyc przez komunistyczną propagandę wzorcowego miasta socjalistycznego. Wysiłek i trud duszpasterski widoczny był zwłaszcza przez liczną obecność podczas różnych uroczystości religijnych. Na taką jedną uroczystość ks. Wikariusz zwrócił szczególną uwagę – na Nawiedzenie Kopii Cudownego Obrazu Jasnogórskiego przed piętnastu laty. To wydarzenie w Pyrzycach ks. Wikariusz mógł obserwować osobiście, gdyż przeprowadzał wówczas kilkudniowe misje przygotowujące do Nawiedzenia.
Liczna obecność wiernych na diamentowym jubileuszu pracy Chrystusowców na tej ziemi świadczyła o ich przywiązaniu do wiary i Kościoła, świadczyła o ich wielkiej wdzięczności wobec Boga za Jego wszelkie dary i łaski, za duszpasterską posługę kapłanów, braci i sióstr zakonnych. Była też prośbą o dalsze błogosławieństwo Boże dla wszystkich mieszkańców i dla tych, którzy im posługują. Wspólna modlitwa zakończyła się procesją eucharystyczną i błogosławieństwem.