Gdy po pewnym czasie Jezus wrócił do Kafarnaum, posłyszeli, że jest w domu. Zebrało się tyle ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę. Wtem przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie mogąc z powodu tłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili łoże, na którym leżał paralityk. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy. A siedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w sercach swoich: Czemu On tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, prócz jednego Boga? Jezus poznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich: Czemu nurtują te myśli w waszych sercach? Cóż jest łatwiej: powiedzieć do paralityka: Odpuszczają ci się twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań, weź swoje łoże i chodź? Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów - rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje łoże i idź do domu! On wstał, wziął zaraz swoje łoże i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli się wszyscy i wielbili Boga mówiąc: Jeszcze nigdy nie widzieliśmy czegoś podobnego. (Mk 2,1-12)

Pewnego dnia przyszedł do Jezusa trędowaty i upadając na kolana, prosił Go: Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić. Zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł do niego: Chcę, bądź oczyszczony! Natychmiast trąd go opuścił i został oczyszczony. Jezus surowo mu przykazał i zaraz go odprawił, mówiąc mu: Uważaj, nikomu nic nie mów, ale idź pokaż się kapłanowi i złóż za swe oczyszczenie ofiarę, którą przepisał Mojżesz, na świadectwo dla nich. Lecz on po wyjściu zaczął wiele opowiadać i rozgłaszać to, co zaszło, tak że Jezus nie mógł już jawnie wejść do miasta, lecz przebywał w miejscach pustynnych. A ludzie zewsząd schodzili się do Niego. Mk 1,40-45

Za nami ferie zimowe - czas dwutygodniowego odpoczynku, a także wyjazdów. Młodzież działająca w pyrzyckim oddziale Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży nie próżnowała i w dniach 22-27 stycznia przebywała w Zakopanem.

Wyjazd, w którym uczestniczyło prawie dwudziestu członków KSMu był dla nas nie tylko integracją grupy i wypoczynkiem, ale również swoistymi rekolekcjami. Po raz kolejny przekonaliśmy się, że nasza mała wspólnota jest ze sobą zżyta i bardzo dobrze czujemy się w swoim towarzystwie.

Dla wielu z nas był to także pierwszy kontakt z nartami. Razem z naszymi opiekunami - ks. Markiem i Panią Iwoną uczyliśmy się na nich jeździć. Miłą niespodzianką był także wyjazd na stok na Słowacji - dosłownie kilka kilometrów za naszą południową granicę. Ci, którzy nie chcieli, bądź ze względu na kontuzje nie mogli pokonywać około 2-kilometrowych stoków chętnie pili gorącą czekoladę, bądź jedli frytki, zwane na Słowacji: Ziemniakowe hranolky. Pozostający w Pyrzycach mogli nam także zazdrościć pogody - w zasypanym śniegiem Zakopanem nie obyło się bez bitew na śnieżki. Wieczorami uczestniczyliśmy w wyjątkowych Mszach Świętych, które jeszcze bardziej jednoczyły naszą wspólnotę. Nie zabrakło gier i zabaw, a także zakupów na Krupówkach. Z każdym dniem radość uczestników wycieczki była coraz większa, szkoda tylko, że ten niecały tydzień tak szybko minął i w piątkowy wieczór musieliśmy wsiąść do pociągu kierującego się w stronę Stargardu.

Tegoroczny wyjazd na bardzo długo zapisze się w naszej pamięci. Pozostaje nam tylko podziękować organizatorom i czekać na następny - za rok. /Remik Kubicki/

Jezus po wyjściu z synagogi przyszedł z Jakubem i Janem do domu Szymona i Andrzeja. Teściowa zaś Szymona leżała w gorączce. Zaraz powiedzieli Mu o niej. On podszedł do niej i podniósł ją ująwszy za rękę, tak iż gorączka ją opuściła. A ona im usługiwała. Z nastaniem wieczora, gdy słońce zaszło, przynosili do Niego wszystkich chorych i opętanych; i całe miasto było zebrane u drzwi. Uzdrowił wielu dotkniętych rozmaitymi chorobami i wiele złych duchów wyrzucił, lecz nie pozwalał złym duchom mówić, ponieważ wiedziały, kim On jest. Nad ranem, gdy jeszcze było ciemno, wstał, wyszedł i udał się na miejsce pustynne, i tam się modlił. Pośpieszył za Nim Szymon z towarzyszami, a gdy Go znaleźli, powiedzieli Mu: Wszyscy Cię szukają. Lecz On rzekł do nich: Pójdźmy gdzie indziej, do sąsiednich miejscowości, abym i tam mógł nauczać, bo na to wyszedłem. I chodził po całej Galilei, nauczając w ich synagogach i wyrzucając złe duchy. (Mk 1,29-39)

O Józiu, który wędrował szlakiem misji Świętego Ottona - nowość wydawnicza. Autorki książki postawiły sobie za cel ułatwienie pracy nauczycielom w szkole podstawowej, w realizacji tematów dotyczących chrystianizacji Pomorza.

W mieście Kafarnaum Jezus w szabat wszedł do synagogi i nauczał. Zdumiewali się Jego nauką: uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie. Był właśnie w synagodze człowiek opętany przez ducha nieczystego. Zaczął on wołać: Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić. Wiem, kto jesteś: Święty Boży. Lecz Jezus rozkazał mu surowo: Milcz i wyjdź z niego. Wtedy duch nieczysty zaczął go targać i z głośnym krzykiem wyszedł z niego. A wszyscy się zdumieli, tak że jeden drugiego pytał: Co to jest? Nowa jakaś nauka z mocą. Nawet duchom nieczystym rozkazuje i są Mu posłuszne. I wnet rozeszła się wieść o Nim wszędzie po całej okolicznej krainie galilejskiej. /Mk 1,21-28/

SŁOWO PASTERSKIE na 3. Niedzielę zwykłą - 22 stycznia 2012 roku

Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię. Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał Szymona i brata Szymonowego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. Jezus rzekł do nich: Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecie rybakami ludzi. I natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim. Idąc dalej, ujrzał Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego Jana, którzy też byli w łodzi i naprawiali sieci. Zaraz ich powołał, a oni zostawili ojca swego, Zebedeusza, razem z najemnikami w łodzi i poszli za Nim. /Mk 1,14-20/